Robię sobie przerwy w tkaniu różnymi innymi robótkami. Ostatnio utkałam kilka mandali „Oko Boga”. Bardzo wciągające zajęcie.
Moje talizmany to po prostu kolejna próba stworzenia czegoś nowego, zabawa bez podtekstów magicznych czy religijnych. Kolory dobierałam według mojego widzi mi się albo takie, jakie przedstawiano na tutkach.
Pierwsze moje Ojo de Dios wyszło tak sobie. Dosyć trudno jest na początku ustabilizować ramiona talizmanu i jak się coś przesunie, to potem tak już zostanie.
Następne tkałam na czterech ramionach i było łatwiej.
Ostatni ma sześć ramion- tu miałam bardzo duży problem z ustabilizowaniem ramion oraz z odległościami plecenia kolorów. Tnie dość, że na trudnych do ustabilizowania sześciu ramionach, to jeszcze nici są przeplatane. Trochę dało mi popalić, ale jestem zadowolona.
Ramiona wszystkich talizmanów zakończyłam drewnianymi koralikami, ale można je po prostu opleść nitką, albo nałożyć jeszcze inne końcówki. Ojo de Dios można również ozdabiać chwostami, frędzlami oraz innymi rzeczami.
Takie porady daje AI- tak korzystam z AI, ale zawsze sobie jeszcze coś poszukam, sprawdzę, zweryfikuję.
Do zrobienia plecionki „Oko Boga” najlepiej sprawdzają się okrągłe patyczki drewniane, ponieważ ułatwiają równomierne owijanie nitek pod stałym kątem.
Wybór długości i rodzaju patyczków zależy od planowanego rozmiaru mandali oraz grubości nici:
1. Rodzaje patyczków
Patyczki do szaszłyków – najpopularniejsze na start. Są tanie, łatwo dostępne i idealne do mniejszych, lżejszych prac przy użyciu klasycznej włóczki lub kordonka.
Okrągłe kołki drewniane (konstrukcyjne) – do kupienia w marketach budowlanych lub plastycznych (grubość od 4 mm do 8 mm). Są sztywne i nie wyginają się, dlatego są niezbędne do większych mandali (powyżej 30 cm) robionych z grubszej włóczki.
Lekkie patyczki bambusowe – bardzo wytrzymałe i sprężyste, dobre do średnich projektów.
Patyczki laryngologiczne / medyczne – płaskie patyczki,
2. Długość patyczków a grubość nici
Długość dobieraj w zależności od tego, jak dużą ozdobę chcesz stworzyć:
Małe talizmany i miniatury (10–15 cm): Użyj cienkich patyczków do szaszłyków. Do tej wielkości najlepiej pasuje kordonek lub cienka włóczka bawełniana.
Standardowe mandale (20–30 cm): Użyj grubszych patyczków do szaszłyków lub cienkich kołków (ok. 4 mm). Idealna będzie klasyczna włóczka akrylowa lub średniej grubości bawełna.
Duże mandale ścienne (40–60 cm i więcej): Użyj grubych kołków drewnianych (6–8 mm), aby konstrukcja nie wyginała się pod naciskiem setek oplotów. Do takich projektów wybierz grubszą włóczkę lub sznurek nowozelandzki.
Po zakończeniu tkania, końcówko patyczków- zawsze należy użyć patyczków o 1 cm dłuższych niż przewiduje ostatni oplot ramion. Na tych końcówkach owijamy nici i zabezpieczamy je klejem do tkanin.
Jeżeli chcemy, by mandala miała nowoczesny wygląd, malujemy końcówki ramion kolorem nitki na ostatnim oplocie. Można to zrobić markerem
Końcówki ramion można ozdobić koralikami (warto zabezpieczyć je klejem), chwostami, pomponami, koralikami, piórkami- czym się komu zamarzy.
Moje spostrzeżenia i rady.
Używałam dwóch rodzajów patyczków- długich patyczków wędliniarskich (floków) oraz bambusowych do szaszłyków. W tych ostatnich odcinałam ostre końcówki.
Patyczki wędliniarskie są dosyć wiotkie i gorzej się na nie nawijało nitkę- dałam dłuższe, może krótsze byłyby mniej sprężyste. Jednak te patyczki są szorstkie i nitka lepiej na nich leżała. Patyczki do szaszłyków są twarde, ale śliskie:):):):).
Nawijałam nitki różnej grubości, najczęściej wełniane. Ważne, by wszystkie nici były jednakowej grubości- ładniej wygląda oplot, lepiej się pracuje i ważne, by nici nie były mocno sprężyste i bardzo śliskie- owszem, można się takimi pobawić, ale powodzenia. Ja bym się np. z włóczką akrylową nie bawiła- zbyt miękka i sprężynuje. Chyba najlepsze będą nici bawełniane, lniane lub wełniane, kordonek. Nie mam nici bambusowych, nie wiem, jak się zachowują. Unikać należy moherków, nici o różnej grubości, trawek- fałszują one geometrię splotu. No i źle się nimi oplata.
Ważne, by przy nawijaniu nie naciągać mocno nici- ramiona mogą się wygiąć oraz nie luzować nici, bo zjadą i nierówno się ułożą.
Właśnie o to nawijanie rozbija się cała sprawa. I powiem wprost, na początku można się wściec, bo trzeba jedną ręką trzymać ramiona w równej odległości i druga ręką nawijać równo i zaraz potem, po nawinięciu złapać ramiona na nowo, by nawijać na następnych. Po prostu, na początku, brakowało mi trzeciej ręki.
Najpierw na cztery ramiona i tak można zostawić, jeżeli chcemy tylko na czterech tkać.
Albo nawinąć dwa razy na cztery ramiona i potem je razem złączyć- mamy osiem ramion.Nałożyć w ten sposób, a potem przytrzymując ramiona równo, owijać wszystkie, po kolei, nicią. I tu pierwszy problem- ramiona się przesuwają. Po kilku próbach wzięłam igłę z nicią i po prostu je, z lewej strony, zszyłam. Trudno, trzeba sobie jakoś radzić.
Trzeba uważać przy nawijaniu, by nitka równo układała się, na ramieniu, nad poprzednim nawojem.
Trudno było mi opanować zakończenie nitki na ramieniu. Trzeba ją nawinąć i zrobić supełek, by się nie odwinęła. No... jedną ręką trzymasz całe ustrojstwo, a drugą musisz zrobić supełek. Potem trzeba na część tej nitki nawijać następne tak, by ją zakryć.
To wszystko należy wyćwiczyć. Przy każdym następnym talizmanie, szło mi coraz lepiej i coraz bardziej się bawiłam aż do momentu, kiedy postanowiłam zrobić Ojo de Dios na sześciu ramionach.
Horror- tych ramion było albo za mało- świetnie robi się na ośmiu- albo za dużo- dobrze robi się na czterech.
Za Chiny nie chciały się te ramiona równo układać i trzymać kąty, nawet kiedy porządnie stabilizowałam środek nicią. Ułożyłam całość na stole i delikatnie (jak w ośmioramiennym) przeszyłam tak, by ramiona sztywno się trzymały. A potem zaczęło się tkanie z przewlekaniem nici pod i nad już utkanymi. Trochę się namęczyłam, ale jestem zadowolona. Wcale tak tragicznie ten talizman nie wyszedł, ale w połowie tkania już mi się odechciało jego dokończenia. A potem popatrzyłam i jak zawsze, zawzięłam się i dotkałam.
Jest jeszcze jeden rodzaj talizmanów- Oko Proroka. na razie znalazłam robione na szydełku, ale kto wie? Może da się Oko Proroka utkać?
A to już z Internetu.
Mandala oko Boga (Ojo de Dios) jest talizmanem rdzennych Indian plemienia Wixarików (Huichol) z Meksyku.
Symbolizuje dar widzenia oraz rozumienia tego co nieznane i dostrzegania ukrytych prawd. Indianie Huichol jak i Indianie Tepehuan wierzyli, że Oko Boga ma magiczną moc dostrzegania tego co jest niewidzialne. W magiczną moc Ojo de Dios wierzyli również mieszkańcy Boliwii oraz plemiona rdzennych Amerykanów w południowo- zachodnich stanach Ameryki Północnej
Mandale są dedykowane określonym osobom- robi się je po to, by chroniły osobę, dla której mandala jest wykonana.
Najczęściej amulet wykonuje się tak, by miał cztery ramiona, które są odzwierciedleniem ognia, ziemi, powietrza oraz wody, a także symbolizują cztery strony świata.
Tworzenie Ojo de Dios jest traktowane jako forma modlitwy lub intencji wplecionej w kolorowej nitki. Jest to fizyczna reprezentacja modlitwy o zdrowie, szczęście i długie życie.
W hiszpańskich czasach kolonialnych od XVI do XIX wieku Indianie umieszczali Ojo de Dios przy szlakach komunikacyjnych oraz w miejscach pracy.
Początkowo traktowano ten amulet jako narzędzie czysto rytualne, powiązane z czynnością tkania. Kiedy rodziło się dziecko ojciec splatał centralne oko, a następnie dodawał co rok jeden kolor. Tkał tak do momentu, kiedy dziecko skończyło 5 lat. Tradycyjnym Ojo de Dios tkane jest z pięciu kolorów: niebieskiego, czarnego, białego, czerwonego oraz fioletowego. Liczba kolorów nie jest przypadkowa.
Niebieski symbolizuje wodę, deszcz, świątynię Lagunę Chapala oraz bóstwo Rapawiyene.
Czarny symbolizuje Ocean Spokojny, Matkę Morza- Tatei Armana oraz samo życie i narodziny (w filozofii Huicholi). Często pleciony w centrum mandali jako źrenica oka.
Biały oznacza chmury, wiatr i czystość. Bywa też łączony z energią przodków.
Czerwony symbolizuje energię, krew oraz boga świętego kaktusa pejotlu- Parietekua.
Fioletowy reprezentuje całą społeczność Huicholi, ich tożsamość, tradycję oraz mistyczną więź z kosmosem.
W Ojo de Dios wplata się również kolory związane z kolorami ziemi.
Żółty symbolizuje światło, ogień, słońce i dobre zbiory.
Zielony odnosi się do roślinności, do uzdrawiającej mocy natury.
Brązowy reprezentuje samą matkę ziemię i glebę.
Współcześni mieszkańcy Meksyku nadal wieszają Ojo de Dios przy drzwiach, w samochodach, w miejscach, gdzie chcą odpędzać negatywną energię.
Tworzą również z Ojo de Dios całe drzewka, umieszczając je w morzu świętym miejscu które Huichiolowie mają w San Balas w Nayarit.
Te piękne talizmany, początkowo rytualne, z biegiem lat stały wielokolorowymi elementami dekoracyjnymi, a ich tkanie jest powszechne oraz bardzo popularne na całym świecie.
Tworzy się je owijając, w określony sposób, kolorowe nitki wokół patyków- ramion (mogą być cztery, ale często bywa ich więcej). Jedne są skromne inne bardzo dekoracyjne, wszystko zależy od inwencji wyplatającego.
Filmy instruktażowe- to są przykładowe, już nie pamiętam według jakich robiłam, a ten jeden, o czterech ramionach, zrobiłam według swojego pomysłu.
Sześcioramienny zrobiłam według filmu, który jest poniżej.
https://lokietek.dworek.eu/wydarzenia/robimy-indianskie-amulety-warsztaty-2-zycie-rzeczy/
https://colorsofmexico.com/am/ojodedios/
https://www.worldviewart.com/index/ojo-de-dios
https://drivemexicomagazine.com/the-true-meaning-of-the-ojo-de-dios/


















































