Blog o moich zmaganiach z "oporną materią" podczas tworzenia różnego rękodzieła.

piątek, 20 listopada 2026

Jak tkałam Ojo de Dio.

 Robię sobie przerwy w tkaniu różnymi innymi robótkami. Ostatnio utkałam kilka mandali „Oko Boga”. Bardzo wciągające zajęcie.


Moje talizmany to po prostu kolejna próba stworzenia czegoś nowego, zabawa bez podtekstów magicznych czy religijnych. Kolory dobierałam według mojego widzi mi się albo takie, jakie przedstawiano na tutkach.

Pierwsze moje Ojo de Dios wyszło tak sobie. Dosyć trudno jest na początku ustabilizować ramiona talizmanu i jak się coś przesunie, to potem tak już zostanie.



Następne tkałam na czterech ramionach i było łatwiej.


 

 Ostatni ma sześć ramion- tu miałam bardzo duży problem z ustabilizowaniem ramion oraz z odległościami plecenia kolorów. Tnie dość, że na trudnych do ustabilizowania sześciu ramionach, to jeszcze nici są przeplatane. Trochę dało mi popalić, ale jestem zadowolona. 

 


Ramiona wszystkich talizmanów zakończyłam drewnianymi koralikami, ale można je po prostu opleść nitką, albo nałożyć jeszcze inne końcówki. Ojo de Dios można również ozdabiać chwostami, frędzlami oraz innymi rzeczami.

Takie porady daje AI- tak korzystam z AI, ale zawsze sobie jeszcze coś poszukam, sprawdzę, zweryfikuję.

Do zrobienia plecionki „Oko Boga” najlepiej sprawdzają się okrągłe patyczki drewniane, ponieważ ułatwiają równomierne owijanie nitek pod stałym kątem.

Wybór długości i rodzaju patyczków zależy od planowanego rozmiaru mandali oraz grubości nici:

1. Rodzaje patyczków

  • Patyczki do szaszłyków – najpopularniejsze na start. Są tanie, łatwo dostępne i idealne do mniejszych, lżejszych prac przy użyciu klasycznej włóczki lub kordonka.

  • Okrągłe kołki drewniane (konstrukcyjne) – do kupienia w marketach budowlanych lub plastycznych (grubość od 4 mm do 8 mm). Są sztywne i nie wyginają się, dlatego są niezbędne do większych mandali (powyżej 30 cm) robionych z grubszej włóczki.

  • Lekkie patyczki bambusowe – bardzo wytrzymałe i sprężyste, dobre do średnich projektów.

  • Patyczki laryngologiczne / medyczne – płaskie patyczki,

2. Długość patyczków a grubość nici

Długość dobieraj w zależności od tego, jak dużą ozdobę chcesz stworzyć:

  • Małe talizmany i miniatury (10–15 cm): Użyj cienkich patyczków do szaszłyków. Do tej wielkości najlepiej pasuje kordonek lub cienka włóczka bawełniana.

  • Standardowe mandale (20–30 cm): Użyj grubszych patyczków do szaszłyków lub cienkich kołków (ok. 4 mm). Idealna będzie klasyczna włóczka akrylowa lub średniej grubości bawełna.

  • Duże mandale ścienne (40–60 cm i więcej): Użyj grubych kołków drewnianych (6–8 mm), aby konstrukcja nie wyginała się pod naciskiem setek oplotów. Do takich projektów wybierz grubszą włóczkę lub sznurek nowozelandzki.

  • Po zakończeniu tkania, końcówko patyczków- zawsze należy użyć patyczków o 1 cm dłuższych niż przewiduje ostatni oplot ramion. Na tych końcówkach owijamy nici i zabezpieczamy je klejem do tkanin.

  • Jeżeli chcemy, by mandala miała nowoczesny wygląd, malujemy końcówki ramion kolorem nitki na ostatnim oplocie. Można to zrobić markerem

  • Końcówki ramion można ozdobić koralikami (warto zabezpieczyć je klejem), chwostami, pomponami, koralikami, piórkami- czym się komu zamarzy.


Moje spostrzeżenia i rady.

Używałam dwóch rodzajów patyczków- długich patyczków wędliniarskich (floków) oraz bambusowych do szaszłyków. W tych ostatnich odcinałam ostre końcówki. 


 

Patyczki wędliniarskie są dosyć wiotkie i gorzej się na nie nawijało nitkę- dałam dłuższe, może krótsze byłyby mniej sprężyste. Jednak te patyczki są szorstkie i nitka lepiej na nich leżała. Patyczki do szaszłyków są twarde, ale śliskie:):):):).

Nawijałam nitki różnej grubości, najczęściej wełniane. Ważne, by wszystkie nici były jednakowej grubości- ładniej wygląda oplot, lepiej się pracuje i ważne, by nici nie były mocno sprężyste i bardzo śliskie- owszem, można się takimi pobawić, ale powodzenia. Ja bym się np. z włóczką akrylową nie bawiła- zbyt miękka i sprężynuje. Chyba najlepsze będą nici bawełniane, lniane lub wełniane, kordonek. Nie mam nici bambusowych, nie wiem, jak się zachowują. Unikać należy moherków, nici o różnej grubości, trawek- fałszują one geometrię splotu. No i źle się nimi oplata.

Ważne, by przy nawijaniu nie naciągać mocno nici- ramiona mogą się wygiąć oraz nie luzować nici, bo zjadą i nierówno się ułożą.

Właśnie o to nawijanie rozbija się cała sprawa. I powiem wprost, na początku można się wściec, bo trzeba jedną ręką trzymać ramiona w równej odległości i druga ręką nawijać równo i zaraz potem, po nawinięciu złapać ramiona na nowo, by nawijać na następnych. Po prostu, na początku, brakowało mi trzeciej ręki. 

Najpierw na cztery ramiona i tak można zostawić, jeżeli chcemy tylko na czterech tkać. 

Albo nawinąć dwa razy  na cztery ramiona i potem je razem złączyć- mamy osiem ramion.
Nałożyć w ten sposób, a potem przytrzymując ramiona równo, owijać wszystkie, po kolei, nicią. I tu pierwszy problem- ramiona się przesuwają. Po kilku próbach wzięłam igłę z nicią i po prostu je, z lewej strony, zszyłam. Trudno, trzeba sobie jakoś radzić.


Trzeba uważać przy nawijaniu, by nitka równo układała się, na ramieniu, nad poprzednim nawojem.

Trudno było mi opanować zakończenie nitki na ramieniu. Trzeba ją nawinąć i zrobić supełek, by się nie odwinęła. No... jedną ręką trzymasz całe ustrojstwo, a drugą musisz zrobić supełek. Potem trzeba na część tej nitki nawijać następne tak, by ją zakryć.

To wszystko należy wyćwiczyć. Przy każdym następnym talizmanie, szło mi coraz lepiej i coraz bardziej się bawiłam aż do momentu, kiedy postanowiłam zrobić Ojo de Dios na sześciu ramionach.

Horror- tych ramion było albo za mało- świetnie robi się na ośmiu- albo za dużo- dobrze robi się na czterech. 

 Za Chiny nie chciały się te ramiona równo układać i trzymać kąty, nawet kiedy porządnie stabilizowałam środek nicią. Ułożyłam całość na stole i delikatnie (jak w ośmioramiennym) przeszyłam tak, by ramiona sztywno się trzymały. A potem zaczęło się tkanie z przewlekaniem nici pod i nad już utkanymi. Trochę się namęczyłam, ale jestem zadowolona. Wcale tak tragicznie ten talizman nie wyszedł, ale w połowie tkania już mi się odechciało jego dokończenia. A potem popatrzyłam i jak zawsze, zawzięłam się i dotkałam.

Jest jeszcze jeden rodzaj talizmanów- Oko Proroka. na razie znalazłam robione na szydełku, ale kto wie? Może da się Oko Proroka utkać?
 

A to już z Internetu.

Mandala oko Boga (Ojo de Dios) jest talizmanem rdzennych Indian plemienia Wixarików (Huichol) z Meksyku.

Symbolizuje dar widzenia oraz rozumienia tego co nieznane i dostrzegania ukrytych prawd. Indianie Huichol jak i Indianie Tepehuan wierzyli, że Oko Boga ma magiczną moc dostrzegania tego co jest niewidzialne. W magiczną moc Ojo de Dios wierzyli również mieszkańcy Boliwii oraz plemiona rdzennych Amerykanów w południowo- zachodnich stanach Ameryki Północnej

Mandale są dedykowane określonym osobom- robi się je po to, by chroniły osobę, dla której mandala jest wykonana.

Najczęściej amulet wykonuje się tak, by miał cztery ramiona, które są odzwierciedleniem ognia, ziemi, powietrza oraz wody, a także symbolizują cztery strony świata.

Tworzenie Ojo de Dios jest traktowane jako forma modlitwy lub intencji wplecionej w kolorowej nitki. Jest to fizyczna reprezentacja modlitwy o zdrowie, szczęście i długie życie.


 

W hiszpańskich czasach kolonialnych od XVI do XIX wieku Indianie umieszczali Ojo de Dios przy szlakach komunikacyjnych oraz w miejscach pracy.

Początkowo traktowano ten amulet jako narzędzie czysto rytualne, powiązane z czynnością tkania. Kiedy rodziło się dziecko ojciec splatał centralne oko, a następnie dodawał co rok jeden kolor. Tkał tak do momentu, kiedy dziecko skończyło 5 lat. Tradycyjnym Ojo de Dios tkane jest z pięciu kolorów: niebieskiego, czarnego, białego, czerwonego oraz fioletowego. Liczba kolorów nie jest przypadkowa.

Niebieski symbolizuje wodę, deszcz, świątynię Lagunę Chapala oraz bóstwo Rapawiyene.

Czarny symbolizuje Ocean Spokojny, Matkę Morza- Tatei Armana oraz samo życie i narodziny (w filozofii Huicholi). Często pleciony w centrum mandali jako źrenica oka.

Biały oznacza chmury, wiatr i czystość. Bywa też łączony z energią przodków.

Czerwony symbolizuje energię, krew oraz boga świętego kaktusa pejotlu- Parietekua.

Fioletowy reprezentuje całą społeczność Huicholi, ich tożsamość, tradycję oraz mistyczną więź z kosmosem. 


 

W Ojo de Dios wplata się również kolory związane z kolorami ziemi.

Żółty symbolizuje światło, ogień, słońce i dobre zbiory.

Zielony odnosi się do roślinności, do uzdrawiającej mocy natury.

Brązowy reprezentuje samą matkę ziemię i glebę.

Współcześni mieszkańcy Meksyku nadal wieszają Ojo de Dios przy drzwiach, w samochodach, w miejscach, gdzie chcą odpędzać negatywną energię.

Tworzą również z Ojo de Dios całe drzewka, umieszczając je w morzu świętym miejscu które Huichiolowie mają w San Balas w Nayarit.




Te piękne talizmany, początkowo rytualne, z biegiem lat stały wielokolorowymi elementami dekoracyjnymi, a ich tkanie jest powszechne oraz bardzo popularne na całym świecie.

Tworzy się je owijając, w określony sposób, kolorowe nitki wokół patyków- ramion (mogą być cztery, ale często bywa ich więcej). Jedne są skromne inne bardzo dekoracyjne, wszystko zależy od inwencji wyplatającego.

Filmy instruktażowe- to są przykładowe, już nie pamiętam według jakich robiłam, a ten jeden, o czterech ramionach, zrobiłam według swojego pomysłu.

Sześcioramienny zrobiłam według filmu, który jest poniżej. 

 





https://lokietek.dworek.eu/wydarzenia/robimy-indianskie-amulety-warsztaty-2-zycie-rzeczy/

https://colorsofmexico.com/am/ojodedios/


https://www.worldviewart.com/index/ojo-de-dios

https://drivemexicomagazine.com/the-true-meaning-of-the-ojo-de-dios/

wtorek, 3 listopada 2026

Trzy pawie.

 

Te trzy pawie zostały wyhaftowane jeszcze we wrześniu. Każdy z nich rozpoczęty został już dawno, a potem odłożony „na potem”. I to „potem” nastąpiło. Brałam jeden po drugim i kończyłam.

Najpierw wyhaftowałam małego pawia w okręgu. Szybko poszło.


 

Potem pod igłę poszedł ten szampański”- nazwałam go tak, bo przypomina mi kieliszek do szampana.


 

Paw z kolorowym ogonem został wyhaftowany na końcu.


 

Co tu o haftowaniu powiedzieć? Może to, ze szampański i z kolorowym ogonem były haftowane na flizelinie rozpuszczalnej. O wiele łatwiej nanosi się wzór, bo flizelina jest cieniutka, a po wyhaftowaniu, podczas prania, rozpuszcza się. Tylko ten mały miał naniesiony wzór tradycyjnie przez kalkę. 


 

W sumie nie ma różnicy w haftowaniu- igła przechodzi przez obie tkaniny bez oporu.

Haftowałam muliną na różnych płótnach. Szampański dostał również nitkę metalizowaną. 

W przygotowaniu jest haft pawia, wzorowany na rysunku Wyspiańskiego. Zobaczymy, co wyjdzie.


piątek, 30 października 2026

Słowiańskie motanki.

 

Będą hafty ptaków, będą- uspokajam pytające o nie. Są trzy hafty z pawiami, ale dzisiaj o motankach.

W tym roku zamiast szyć czy dziubać z filcu dynie, zrobiłam sobie słowiańską motankę.



Moja motanka jest słowiańską lalką, ale nie jest motana z przeznaczeniem magicznym. Podczas tworzenia słowiańskich lalek mocy, nie używa się nożyczek ani żadnych ostrych narzędzi. Nie szyje się ich za pomocą igieł, nie spina agrafkami, nie przyszywa się zatrzasków i haftek.

Ja umotałam lalkę, która dawniej służyłaby do zabawy i nie ma w sobie żadnej magicznej mocy- podczas motania takich lalek można używać noża czy nożyczek. Ale dałam jej prezent, choć to lalka bez magii- pas z szerokiej czerwonej wstążki zawiązany na kokardę co robi się przy lalkach mocy.

Fajna zabawa podczas motania. Bierze się szmatki, ścinki, włóczkę, albo sznurek no i mota według określonej kolejności. 

Od razu mówię- do motania najlepiej nadają się miękkie tkaniny, takie już „wypracowane', albo nowe, ale lejące się, cieniutkie. Tylko na fartuch i ewentualnie spódnicę, coś bardziej mięsistego można wziąć. Poza tym, aby głowa ładnie się formowała, trzeba też wziąć bardzo miękką (lejąca się) tkaninę- nie będzie grubszych fałdek. Takie uwagi pojawiły mi się, kiedy sama motałam. I znów diabeł tkwi w szczegółach, o których instruktorki na filmach raczej nie wspominają.

I teraz najważniejsze- zanim ktoś zechce sobie zrobić motankę, to musi się zdecydować, czy to będzie lalka magiczna- wtedy żadnego cięcia, nożyczek, noży i igieł, czy to będzie lalka do zabawy, wtedy można sobie używać igły oraz nożyczek do woli- skracać, przycinać, ścinać.  

Zgodnie z instrukcją wzięłam prostokątny materiał  na tułów oraz styropianową kulę na głowę. I tu pierwszy błąd niebłąd- materiał to len i okazał się trochę oporny na ładne układanie. Lepiej nadawałaby się cieniutka etamina, batyst lub płócienko. Styropianową kulę można zastąpić mocno ugniecionymi kawałkami materiału, ugniecioną w kulę watą lub wypełniaczem do poduszek. Można też kulę ufilcować.

Ułożyłam kulę na materiale, zamotałam materiałem i zawiązałam materiał  cienką wełenką wokół kuli. Potem zrobiłam ręce


 Rozłożyłam materiał tułowia i wsunęłam ręce- trzeba pilnować by nie były zbyt długie i by równo je ułożyć z dwóch stron tułowia. Moje okazały się zbyt długie. Ale nie ma sprawy, teraz, jak patrzę na moją motankę, to w każdej chwili mogę je skrócić, bo to lalka do zabawy- nożyczki mogą być w użyciu.

Ręce unieruchamiamy wiążąc materiał korpusu pod nimi. 

Uwaga- każde owijanie musi być wielokrotne, a wiązanie mocne, by elementy nie ganiały po całej lalce.
 

Potem nałożyłam na głowę ozdobną koronkę i wstążkę- obie związałam z tyłu na szyi, owijając ją kilka razy wełenką. Okropnie się zsuwały mimo szorstkiego materiału na jaki zostały nałożone. Lepiej je nasuwać głębiej na czoło z przodu.


 

Następnie ubrałam lalkę w halkę. Tu jeszcze nie trzeba zakrywać wiązania


Potem nałożyłam dwa paski tkaniny na ramiona i w ten sposób zakryłam łączenia tułowia z rękami. Nie zrobiłam zdjęcia, ale na filmie jest to pokazane.

I przyszła kolej na zakładanie fartuszka oraz spódnicy- patrz film instruktażowy. To jest trudna sprawa, bo trzeba mieć wyczucie na jakiej wysokości wiązać tkaniny i w ogóle, jakiej wielkości te tkaniny powinny być, by nie wyszły bombiasto. 

 Na szczęście zakaz cięcia nożyczkami nie dotyczy cięcia tkaniny i przypasowywania jej- cały czas mówimy o lalkach magicznych- można sobie przymierzać tak długo, aż spasuje (ale na lalce już nic nie tniemy).

Zakaz używania nożyczek przy motaniu lalek magicznych dotyczy tylko motania. Dlatego warto też sobie przygotować zapas kawałków nici do wiązania i obwiązywać tak długo, by zostały końce tylko do zawiązania. 

Ponieważ moja motanka to zwykła lalka, to nie miałam oporu pomóc sobie nożyczkami i wyrównałam spódnicę już po zamotaniu jej na tułowiu lalki (na zdjęciu jeszcze niewyrównana). Na koniec wiążemy lalce chustkę na głowie. Tu też warto wziąć cieniutki lejący się materiał, by chustka ładnie się ułożyła. Dałam lalce prezent w postaci pasa z czerwonej wstążki wiązanej na kokardę z przodu. Lalkę do zabawy można w różny sposób ozdabiać, lalkę do magii należy obdarowywać zgodnie z jej zadaniem magicznym np, zielarkę, pęczkiem ziół do ręki.Motanki nie mają twarzy- robione są przeważnie by komuś służyć. Jeżeli namalujemy lub wyhaftujemy twarz i jakby ta buźka była do kogoś podobna, to motanka będzie służyć tej osobie, a nie osobie obdarowanej. Wierzenie mówi, że jeżeli motanka będzie miała twarz, to będzie zapatrzona w siebie i będzie tylko sobie służyć. Ukrainki haftują ściegiem krzyżykowym, na twarzy motanki, krzyż, który ma chronić przed złymi urokami, złą energią. Krzyż jest też symbolem słońca- znakiem pomyślności.

Tył motanki. Mogłam zejście się tkanin schować z przodu lub z boku- nie pomyślałam, a kiedy to zobaczyłam, było już za późno. 
Motanie lalki sprawiło mi dużo frajdy. To taka chęć zrobienia znów czegoś innego. I obojętnie, czy wierzę w magię, czy nie, lalka zdobi półkę z książkami, a nowe doświadczenie zdobyte. 

A motanki to:

„Motanki są tworami starej magii, magii wręcz pierwotnej. Motanki to znane od zarania dziejów, motane przez nasze przodkinie lalki , które miały przeróżne zadania do spełnienia. Swoją pracę w tym kierunku zaczynały zaraz po powołaniu do życia i określenia ich roli. Każda motanka ma duszę, dlatego też żadna nie posiada twarzy, ponieważ mogłoby spowodować to nadanie jej cech ludzkich i pociągnąć ją do zajęcia się swoimi sprawami i spełnianiu własnych życzeń. (...)

W zależności od rodzaju lalki, można poprosić ją dosłownie o wszystko, tak naprawdę nie ma ograniczeń. Jednak nasze życzenie musi być wypowiedziane jasno i klarownie. Lalki mogą być wykonane w celu ochrony domostwa, opiekowania się dziećmi, pomyślności w biznesie, przyciągania pieniędzy, pomagania w gospodarstwie domowym, dbania o ciężarne kobiety i jeszcze w wielu innych celach. (…) Każda motanka musi otrzymać prezent od osoby, która będzie chciała korzystać z jej mocy. Ja dodaję zawsze elementy ozdobno- ochronne, oraz wspomagające działanie, jednak każdy musi dać lalce jakiś drobiazg samodzielnie, przez wyznaczeniem jej zadania. W prezencie można jej dać mały koralik, ozdobną tasiemkę, czy cokolwiek co przyjdzie nam do głowy i upiększy motankę.”

W cutowanym artykule na temat motanek , autorka wymienia ich rodzaje. Jest motanka „karmicielka”, są „ziarnuszka”, „rodzicielka”, „otulaczka”, „podróżniczka”, „żadanica”, „zielarka”, „lulanka”, „tryzenka” i wiele innych. A każda stara się wywiązać z nad powierzonego jej zadania.

Więcej o motankach znajdziecie pod adresem:

https://rodzimowiedzma.pl/motanki-slowianskie-lalki-mocy/

Robiłam lalkę według instruktażu na tym filmie


 Na YT jest sporo filmików o tym, jak zrobić motankę.

 Instruktaż, jak zrobić motankę mocy.


Materiały:

- kawałki tkaniny, 

- piłeczka styropianowa,

- cienka wełenka,

- wstążki,

- kawałki koronki 

Wielkość motanki- 30 centymetrów 

 






Zdjęcia z Internetu.


wtorek, 22 września 2026

Gobelin z motylem utkany na tamborku.

 

Największy problem jest z nawinięciem osnowy na koło. Na pierwszy tamborek nawinęłam dosyć gruby sznurek i to nawijanie jakoś poszło. Ale gruby sznurek tworzy na środku nieładne miejsce przecięcia się nici- jest grube. Chciałam, by ten środek był delikatniejszy, a takiego splotu (przecinanie się nici) nie da uniknąć. Wzięłam cienki sznurek woskowany, zaczęłam nawijać osnowę i zaczął się dramat. Sznurek ślizgał się po krawędziach, trudno było go trzymać palcem przy nawijaniu, bo tamborek się w rękach też ślizgał.

Wyszło na to, że trzeba wziąć jakąś szorstką nić na osnowę. Szorstka jest przędza owcza, ale bałam się, że ta, z kolei, będzie się naciągać, albo rwać. Jednak spróbowałam i udało się. Czyli wniosek jest taki- do nawijania osnowy na okrąg- tamborek lub inny, trzeba brać szorstką przędzę.

Na drugim tamborku postanowiłam utkać coś w zupełnie innym stylu niż na pierwszym. Pierwszy to była, w ogóle, próba generalna w tkaniu różnymi splotami i różną przędzą. Wyszła utkanka szalona, dynamiczna. Teraz chciałam utkać projekt bardziej spokojny.

Tak naprawdę to wzoru nie planowałam. Bardzo trudno coś zaplanować do utkania na okręgu. Mogą to być różne układy splotów z różnej przędzy, jak to zrobiłam, tkając pierwszy tamborek, ale ja chciałam coś innego.

Najpierw oplotłam środek, by nitki osnowy usztywnić. Nie podobał mi się. No to zakryłam go strzępiastym „kwiatkiem”. Jednak, co dalej? Dobra, pomyślałam sobie, zrobię tło zielone, a potem zobaczę, co na tym tle umieścić. Ostatecznie utkałam najpierw szary pas, potem melanż zielony.

Tło tkałam podwójną nitką grubej przędzy. Ponieważ odległości między nitkami osnowy zwiększają się w stronę brzegu koła oraz są podwójne, wzięłam grubą przędze, by zakryła całą osnowę. Można tkać różnej grubości przędzą- np. cienką i tkanie trwa dłużej.

Postanowiłam, że kwiatek dostanie listki, ale nie tkane a filcowane na mokro.

Poszukałam instrukcji do filcowania na mokro. Dokładnie obejrzałam- dosyć proste. Już kiedyś na mokro sfilcowałam monofilc (taki luźniejszy po sfilcowaniu) jakieś dzwonki i coś jeszcze, ale już nie pamiętam.

Najpierw przygotowałam druciki różnej długości- łodygi listków. Na takich drucikach łatwiej jest element zamocować na podłożu. 

 

Potem je owinęłam wełną do filcowania i sfilcowałam na mokro. 

 


Nie filcowałam „na twardo”, zostawiłam w postaci monofilcu- lekko sfilcowane, lekko mechate- są bardziej elastyczne i bardziej przestrzenne. Nie formowałam ich też na mokro- pozwoliłam im wyschnąć tak, jak zostały sfilcowane.

Pierwsza warstwa liści. Potem, podczas filcowania jeszcze dodałam kilka warstw.


Do wysuszenia.


 

Zabrałam się do filcowania łodygi- ułożyłam warstwy czesanki, położyłam na nich drucik, zwinęłam filc, zmoczyłam wywalcowałam i.... łodyga okazała się być zbyt grubą. No to jeszcze raz- powtórzyłam wszystkie etapy z cieńszą warstwa czesanki- tym razem chwyciło.

Nie mam doświadczenia w filcowaniu na mokro i nigdy nie wiem, ile warstw czesanki ułożyć, by uzyskać to, co chcę. Dlatego metodą prób i błędów, filcując nieraz kilka sztuk tego samego, dochodzę do wymiaru pożądanego. No cóż, trochę więcej roboty i tyle. Sfilcowane rzeczy odkładam, potem wykorzystuję do innych projektów. Nic się nie marnuje.

Tę cieńszą łodygę uformowałam na mokro, układając ją na tkanym tamborku- uformowałam jej kształt i tak dałam do suszenia.

 Po utkaniu całego tła ułożyłam łodygę, listki na nim i.... do kitu, nie podobało mi się. Ułożyłam same listki wokół kwiatka- też do kitu, czegoś mi brakowało. Zrobiłam okrąg wokół kwiatka z łodygi, położyłam listki- znowu nie to.  

Na liściach wyhaftowałam "nerwy". 

 Ale ten okrąg już nawet, nawet.... Dobra, czyli trzeba było zrobić okrąg, ale inny, bardziej płaski i węższy. Przyłożyłam pasma przędzy- chciałam je ściegiem coaching przyszyć. Jednak nie, znów nie to.

No to co? Splotłam z przędzy warkocz, przyłożyłam i nareszcie projekt nabrał wyglądu. 

  

Potem już szybko poszło. Ułożyłam listki, przymocowałam je do tła. No i znów mi czegoś brakowało. 

 

 

Poszperałam w moim „magicznym kredensie”- znalazłam motyla. Mam takich różnych drobiazgów do robienia biżuterii sporo. Motyl wpasował się w całość, jakby był od początku zaprojektowany. 


 


 

Teraz zabieram się do tkania ostatniego tamborka, a potem chyba znów utkam coś na ramie. 

Wisi obok pierwszego.


 Jest to, od początku do końca, mój autorski projekt, który układał się w głowie w trakcie wykonywania gobelinu.

Wielkość- średnica 26 centymetrów 

Materiały:

- przędza tkacka- szara, zielony melanż, zielona, czarna i czerwona (na druty 4-6),

- przędza tkacka na osnowę- cieniutka w kolorze ecru,

- czesanka do filcowania w różnych kolorach,

- drucik (taki do wiązania zbrojenia- został mi jeszcze z czasów budowy domu😁😁😁),

- motyl biżuteryjny,

- kordonek do haftowania, 

- tamborek.